5. INTERNET’TE İSİMLENDİRME, ADRESLEME ve ROTALAMA
Veri ağlarındaki adresler, posta adreslerine ve telefon numaralandırma
şemalarına benzerdir. Bugün kullanılan birçok ağ, adresleme yapılarını
telefon numaralandırma kavramlarına dayandırmışlardır. Bir isim bir varlığı tanımlar (fiziksel yerinden bağımsız olarak). Bu bir
insan, bir uygulama programı veya bir bilgisayar olabilir. Bir adres de aynı
zamanda bir tanımlamadır, ancak varlıkla ilgili ek bilgiler içerir. Bu ek
bilgiler temel olarak varlığın ağ içerisindeki fiziksel veya mantıksal yeri
ile ilgilidir. Bir rota, trafiği bir fiziksel yere (veya adrese) nasıl
nakledeceğimiz bilgisidir. Bir ağ, genelde bir ağ kullanıcısının kendisine bir isim vermesine izin
verir. Ağ, trafiği bu isimle alır. Bir ağdaki isim sunucusu, alınan
varlıkların isimlerine bakarak adresine karar vermekte kullanılır. Bu adres
daha sonra rotalama protokolü tarafından kullanılır ve alıcının fiziksel
rotası bulunur. Bu yaklaşım sonucu, ağ kullanıcısı diğer kullanıcılar ve ağ kaynaklarının
ne fiziksel adresleri ne de fiziksel yerleşimleri ile meşgul olur. Böylece ağ
yöneticisi son kullanıcıları etkilemeden ağ kaynaklarının yerlerini
değiştirebilir ve ağ kaynaklarını yeniden şekillendirilebilir. Benzer
biçimde, kullanıcılar da isimlerini değiştirmeden fiziksel yerlerini
değiştirebilirler. Ağ, daha sonra basitçe isimlendirme/rotalama tablolarını
kullanıcıların yeni yerine göre değiştirir. 5.1 Üst Katman, Ağ, Veri bağlantı Adresleri ve Fiziksel Adresler Bir veri ağında iki kullanıcının haberleşebilmesi için bir çeşit adresleme
şekli gereklidir. Genelde, iki veya üç adres gerekir. Bazı sistemlerde bir
fiziksel adres, bir veri bağlantı adresi ve bir ağ adresi kullanılır. Daha
yaygın bir yaklaşım, yalnızca fiziksel ve ağ adreslerini kullanmaktır. Bu
yaklaşımda, fiziksel ve veri bağlantı adresi aynıdır. Pratik olarak
konuşursak, üst katman isimleri ve port numaraları gibi diğer adresler, iki
kullanıcı arasında belirli uçtan-uca haberleşme yapılacağında gerekli olur. 5.1.1 Fiziksel adresler Bir haberleşme linkindeki veya ağındaki her bir cihaz (bir bilgisayar veya
iş istasyonu gibi) bir fiziksel adres ile tanımlanır. Bu adrese donanım
adresi de denir. Birçok üretici fiziksel adresi cihazın içindeki bir lojik
board’a veya cihaza doğrudan bağlanabilen bir arabirim ünitesine yerleştirir.
Bir haberleşme diyalogunda iki fiziksel adres görev alır; bu adreslerden biri
göndericiyi (kaynak) diğeri de alıcıyı (varış) tanımlar. Fiziksel adresin
uzunluğu değişir. Çoğu sistem iki 48-bit adres kullanır, fakat başka adres
büyüklükleri de kullanılmaktadır. 48-bit adres yapısı Ethernet ve IEEE
protokollerinde kullanılır. Bu adrese MAC (Media Access Control) adresi
denir. Katmanlı veri haberleşme modeli açısından bakarsak, fiziksel adres,
fiziksel veya veri bağlantı katmanlarında kullanılır. Alıcı cihaz, gelen bir
PDU’nun varış adresini inceler. Eğer adres cihazın adresi ile aynı ise PDU
üst katmanlara iletilir. Eğer adres cihazın adresi ile uyuşmuyorsa PDU
atılır. Böylece, alt katmanlardaki adres algılaması verinin gereksiz yere üst
katmanlara geçişini önler.
Şekil 5-1 Fiziksel
adres algılanması Şekil 5-1’de bir LAN üzerindeki adres algılanması gösterilmiştir. A cihazı
kanala bir çerçeve gönderir ve bu çerçeve kanala bağlı tüm istasyonlara (B,
C, D istasyonları) yayınlanır. Varış fiziksel adresinin (DPA) C değerinde
olduğunu düşünelim. Netice olarak, B ve D istasyonları çerçeveyi dikkate
almazlar. C istasyonu ise PDU’yu bir üst katmanına iletir. 5.1.2 Ağ adresleri Bir ağ adresi tanımlamanın kolay yolu; adresin ağı tanımlamasıdır. Ağ
adresinin belirli bir parçası aynı zamanda bir bilgisayarı veya terminali
betimleyebilir. Ancak, Internet standartları bir IP adresinin neyi
tanımlayabileceğine dair sıkı kurallar koymuştur. Bir ağ adresi fiziksel veya veri bağlantı adreslerinden daha yüksek
katmandadır. Yüksek katmandaki adresler, daha alt katmandaki adreslerle
ilgilenmezler. Böylece, bir ağ veya internette bulunan ağ adresleri ile
ilgilenen parçalar, veri fiziksel cihazın bağlı olduğu ağ linkine gelene
kadar son varış fiziksel adresleri ile ilgilenmezler. Bu önemli kavram Şekil 5-2’de gösterilmiştir. Farz edelim ki Los
Angeles’taki bir kullanıcı (bir host bilgisayarı) bir paket ağına, Londra’da
bir LAN’da bulunan iş istasyonuna nakledilmek üzere paketler göndersin.
Londra’daki ağın ağ adresi 128.1’dir. Paketler paket ağında ilerleyerek New
York’taki paket anahtarına gelirler. New York’taki paket anahtarı, paketi
Londra’da bulunan gateway’e rotalar. Bu gateway paketteki varış ağ adresini
inceler ve paketi 128.1 ağına rotalamaya karar verir. Daha sonra LAN’ın
Londra gateway’i ile bağlantı kurduğu düğüme uygun haberleşme kanalı ile
paketler iletilir. 128.1 ağındaki bu düğüm, Şekil 5-2’de B olarak
etiketlenmiştir. Şekil 5-2 Ağ
seviyesinde adresleme Görüldüğü gibi varış fiziksel adresi bu rotalama işlemlerinde
kullanılmamıştır. Paket anahtarı ve gateway yalnızca varış ağ adresi ile
ilgilendiler. Fiziksel adresler hala kullanılmamaktadır. Ağ adresleri, son
varış makinesini değil trafiği alacak bir sonraki cihazı tanımlamaktadır. 5.1.3 Fiziksel adres ve ağ adresi çözülmesi Lonra’daki LAN, paketi doğru cihaza nasıl iletiyor? Daha önce de
söylediğimiz gibi, bir fiziksel adres, bir paketin ağa bağlı tüm cihazların daha
üst katmanlarına geçmesini engeller. Böylece, cevap; "son varış ağı
(veya gateway) yüksek-katman ağ varış adresini, alçak katman fiziksel varış
adresine çevirebilmelidir" olacaktır. Şekil 5-3 Ağ
adreslerinin fiziksel adreslere haritalanması Bu görevi açıklayabilmek için Şekil 5-3’e bakacağız. LAN üzerindeki B
düğümü adres çözümleme görevindedir. Farz edelim ki varış ağ adresi 128.1 ve
host adresi 3.2’den oluşsun. Bu adresler birleştirilerek tam bir ağ adresi
elde edilir. Bu da 128.1.3.2 olarak IP PDU’sunun varış adres alanında
bulunur. Host adresi 3.2’nin aynı zamanda fiziksel adres olması akla uygundur,
ancak host adresi ve donanım fiziksel adresinin farklı değerlerde tahsis
edilmesi daha yaygındır. Örneğin 128.1.3.2 bir IEEE MAC 48-bit fiziksel
adresine haritalanabilir. 5.1.4 Üst katman adresleri ve isimleri Fiziksel, veri bağlantı ve ağ katmanı adresleri paketi host cihazı
içerisindeki son ‘varış’a iletmekte başarısız kalırlar. Bunun için diğer
yüksek-katman adresleri gereklidir. Örneğin; paket elektronik posta veya
dosya transfer sistemi gibi özel bir yazılım uygulamasına ait olabilir. İki
uygulama da aynı üst katmanda olduğundan dolayı (uygulama katmanı) bir
şekilde uygulamayı tanıtarak paketi işleme koymalıyız. Böylece, host cihazı
kendisine hangi uygulamanın geldiğini anlamak için ULP isim veya adreslerini
kullanır. Üst katman tanıtıcıları çeşitli terimlerle anılırlar. Internet sözleşmesi
protokol ID, port ve soket terimlerini kullanır. OSI modeli ise service
access point terimini kullanır. 5.2 IP Adres Yapısı TCP/IP ağları host cihazını ve host’un bağlı olduğu ağı 32-bit bir adresle
tanımlar. IP adresinin yapısı Şekil 5-4’de gösterilmiştir. Formatı şöyledir:
IP adresi = Ağ adresi + Host adresi. Bir IP adresi tek başına host’u tanımlamaz, fakat bir host’u ağa olan
bağlantısını tanımlar. Netice olarak, host cihazı başka bir ağa giderse,
adres boşluğu değiştirilmelidir. Şekil 5-4 IP adres
formatları IP adresleri formatlarına göre sınıflandırılırlar. Dört format mevcuttur.
Bunlar A sınıfı, B sınıfı, C sınıfı ve D sınıfı olarak tanınırlar. Şekil
5-4’de de görüldüğü gibi ilk bitler adresin formatını belirler. Tablo 5-1 IP Adres
Formatları
A sınıfı bir adres, ağa birçok host bağlanmasına olanak sağlar. Host ID
alanı 24 bittir. Böylece 224 host tanımlanabilir. Ağ ID için 7 bit ayrılmıştır,
yani 127 ağ tanımlama olanağı olur. B sınıfı adresler orta büyüklükteki ağlar
için kullanılır. 14 bit ağ ID’si ve 16 bit host ID’si için kullanılır. C
sınıfı adresler ancak 256 host’tan daha azına izin verebilir. C sınıfı
adreslerde ağ ID’sine 21 bit ayrılmıştır. Son olarak D sınıfı adresler
multicasting (çoklu-yayın) için ayrılmıştır. Multicasting, broadcast’e
(yayına) benzerdir ancak belirli sayıda kişiye yayın yapılır. Özetlersek, IP adresi Tablo 5-1’de gösterilen boşluk şekillerini alabilir.
A, B, C sınıfı adreslerin sağlayabildiği maksimum ağ ve host adresleri Tablo
5-2’de gösterilmiştir. Tablo 5-2 Maksimum
Ağ ve Host Adresleri
Kolaylık olması açısından Internet adresleri ondalık olarak gösterilir.
Örneğin, ikilik bir B sınıfı adres 10000000.00000011.00001001.00000001,
ondalık olarak 128.3.9.1 olarak gösterilir. Bu adresten ağ ID = 128.3 ve host
ID = 9.1 bilgisi okunur. Bu notasyonlar insanlara bir şekilde garip gelebilir
ancak bu şema, bilgisayarlarda çok iyi çalışır. 6. bölümde kullanıcı-dostu
isimlerin nasıl IP formatına dönüştürüldüğü incelenecektir. Özetlersek, IP adreslerin ondalık notasyon boşlukları Tablo 5-3’deki gibi
olur. Tablo 5-3 IP Adres
Boşlukları için Odalık Gösterilimler
Internet içerisindeki bazı gateway ve host’ların diğer ağlara çoklu
bağlantıları vardır. Bu cihazlar iki yada daha fazla bağlantıya sahiptirler
ve multihomed (çok-evli) host’lar olarak anılırlar. Multihomed host’lar her
bir fiziksel bağlantıları için ayrı IP adresine sahiptirler. Multihomed
host’lar esnek rotalama sağlarlar ancak aynı zamanda trafik yönetiminde sorun
çıkarabilirler. Şekil 5-4’de gösterilen adres yapısında ağ veya host ID alanı hep 1’lerle
kodlanabilir. Bu kodlama datagramı bir broadcast işareti olarak tanımlar ve datagram
böylece tüm ağlara ve ağ üzerindeki tüm host’lara gönderilebilir. Örneğin;
128.2.255.255 adresi 128.2 ağı üzerindeki tüm host’lar demektir. Dikkat etmek
gerekir ki bazı TCP/IP yazılımları broadcast opsiyonunu desteklemez. IP adresinin host ID alanı tümüyle 0’larla kodlanabilir. Böylece adres ‘bu
host’ olarak tanımlanır. Ağ ID’si de tümüyle 0’larla kodlanarak ‘bu ağ’
olarak tanımlama yapılabilir. Örneğin, 128.2.0.0 bu ağ demektir (128.2 ağı).
Eğer bir host kendi IP adresini bilmiyorsa, ağ ID alanını 0’larla kodlar. Ağ
ID alanı 0 kodlu bir datagram yollayınca, diğer host’lar bu adresin bu ağa
ait olduğunu anlarlar. 5.3 Varış Adresleri ve Rotalama Aşağıdaki alt bölümlerde IP varış rotalaması, rotalama mantığı ve ağlara
nasıl çoklu bağlantı yapıldığı konularına değinilmiştir. 5.3.1 Doğrudan ve dolaylı varışlar IP, rotalama mantığında doğrudan ve dolaylı varış kavramlarını kullanır.
Bir doğrudan host, ağa veya ağın gateway’ine doğrudan bağlanmış bir cihazdır.
Bu arada, bir dolaylı host kaynak host’unun doğrudan bir bağlantı ile
ulaşamadığı bir ağ üzerindeki varış host’udur. Böylece datagram, varış host’a
postalanmadan önce ara gateway’e gönderilmelidir. Şekil 5-5’de iki tip varış
kavramı da görülmektedir. IP, varış host’unun doğrudan veya dolaylı bir host olduğunu anlayıp;
rotalama işlemlerini ona göre yapmak için varış IP adresinin yalnızca ağ
adresi bölümünü inceler. Burada cihaz varış adresi ile host adresinin ağ ID
kısımlarının aynı olup olmadığını karşılaştırır. Eğer varış host’u kaynak host’a dolaylı bağlı ise, yerel IP modülü
datagramı ara bir IP modülüne göndermelidir. Bu durumda IP’de bir varış
ağları harita seti olmalıdır. Bu haritada ilgili router ve bu router’a giden
fiziksel port bilgileri mevcut olmalıdır. Açıktır ki rotalama tablolarının, tam adresleri içermesi gerekmez. Bununla
beraber, IP adres yapısının hantal doğası da Şekil 5-5’in incelenmesi ile
anlaşılabilir. Dikkat edilirse 8. router’ın 3 IP adresi vardır: 11.0.0.1,
13.0.0.4 ve 10.0.0.1. Üç adresi olmasından dolayı 8. router’a çok-evli
(multihomed) bir router’dır denir. Bu adreslerin yönetilebilirliği
tartışılamazdır. Ancak bu adresler IP adreslerinin dikkatli bir biçimde
yönetilmesi gerektiğini vurguluyorlar. Şekil 5-5 Doğrudan
ve Dolaylı varışları Problemin doğuş noktası IP adresinin bir arabirim adresi olmasındandır.
Böylece bir cihazın her bir port’u için bir IP adresi gerekir. IP internet’te
rota bulurken bir rota bulma protokolüne danışır. Örneğin, 8. router’dan
14.0.0.0 ağına ulaşalım. Router’ın 3. portundan 13.0.0.0 ağına 13.0.0.2
internet adresi ile birlikte gitmeliyiz. Eğer 13.0.0.4 haberleşme link’i
çökerse, IP diğer arabirimlerle alternatif rotalar oluşturabileceğini bilmez.
Bugün birçok üretici bu probleme iki yaklaşımdan biri ile bakmaktadır.
Bazı sistemler rotalama tablolarına ikincil rotalar yerleştirmişlerdir. Bu
örnekteki ‘Datagramı Rotala’ sütununa ikinci bir sütun (veya üçüncü de
olabilir) açarak; ilk rota çökerse gidilecek alternatif rota tanımlanmıştır.
Bu yaklaşım oldukça iyi çalışır, ancak rotalama tabloları karmaşık olur.
Diğer sistemler, bir rota çöker çökmez, bir rota bulma süreci başlatırlar. 5.3.2 IP rotalama mantığı Daha önceki bölümlerde bir gateway’in rotalama işlemleri için yalnızca IP
adresinin ağ kısmına ihtiyaç duyduğuna değinilmişti. Şekil 5-6’da IP’nin
rotalama algoritmasının mantıksal akış diyagramı gösterilmiştir. Her cihaz, varış
ağ adreslerini ve özel "sıradaki hop" cihazlarını içeren bir
rotalama tablosu oluşturur. Bu tablo üç tip rotalama yapmak için uygundur: · Bölgesel olarak bağlı cihazlara direk rotalama Şekil 5-6 IP
Rotalama Algoritması 5.4 Adres Çözümleme Protokolü IP yığınında, adres çözümlemesi yapan protokoller vardır. Adres çözümleme
protokolü (ARP) IP adreslerinin fiziksel adreslere dönüştürülmesi sağlar ve
bu fiziksel adresleri üst katmanlardan gizler. Genelde ARP, ARP belleği olarak bilinen haritalama tabloları ile çalışır.
Tablo, bir IP adres ile bir fiziksel adres arasında haritalama yapılmasını
sağlar. Bir LAN’da (Ethernet veya IEEE 802 ağı gibi), ARP hedef IP adresini
alır ve haritalama tablosundan bunun karşıladığı hedef fiziksel adresi arar.
Eğer ARP adresi bulursa, bulduğu fiziksel adresi; isteği yapan cihaza yollar.
Gerekli adres ARP belleğinden bulunamazsa, ARP modülü ağa bir yayın yapar.
Yayına ARP request denir. Bu yayın bir IP hedef adresi içerir. Netice olarak
yayını alan cihazlardan biri ARP request’teki IP adresinin kendisine ait
olduğunu sezerse, isteği yapan host’a bir ARP reply gönderir. Bu çerçeve,
sorgulanan host’un fiziksel donanım adresini içerir. İsteği yapan host bu
çerçeveyi alınca onu kendi ARP belleğine yerleştirir. Daha sonra, bu belirli
IP adresine gönderilecek datagramlar belleğe başvurularak fiziksel adrese
dönüştürülebilir. Sonuç olarak ARP sistemi isteği yapan host’un, başka bir
host’un fiziksel adresini, onun IP adresi ile bulmasına olanak sağlar. ARP isteği ve cevabı kavramları Şekil 5-7’de gösterilmiştir. A host’u
C’nin fiziksel adresini bulmak istemektedir. A bu yüzden B, C, D’ye datagram
yayınlar. Bu yayına yalnızca C cevap verir çünkü gelen ARP istek datagramında
kendi IP adresinin olduğunu görür. C host’u kendi adresini ARP cevabı
formunda bir IP datagramına yerleştirir. Şekil 5-7 ARP
İsteği ve Cevabı ARP, IP adreslerini fiziksel adreslere haritalaması yanında, özel donanım
tiplerinin tanımlanmasına da izin verir. Böylece sorgulanan host ARP
datagramı alınca, datagramdaki bir alana bakarak, cihazın hangi tipte bir
donanım kullandığını (bir Ethernet arabirimi veya paket radyo gibi)
anlayabilir.
Şekil 5-8 ARP İstek
ve Cevap Paketi ARP’nin paket formatı Şekil 5-8’de gösterilmiştir. Bu ARP paketi bir
fiziksel katman PDU’su olacak biçimde paketlenir. Örneğin; fiziksel katman
PDU’su bir Ethernet çerçevesi olsun. EtherType alanı 803516 (veya 3282110)
kurularak bir ARP çerçevesi tanımlanır. EtherType alanı, Şekil 5-8’de ‘fiziksel
katman başlığı’ olarak etiketlenmiş alanın bir parçasıdır. Aşağıda ARP paketinin alanlarının kısa bir açıklaması mevcuttur: · Fiziksel katman başlığı: Fiziksel katman paketinin başlığıdır. Request paketinde hedef donanım adresi alanı dışındaki tüm alanlar
kullanılır. Reply paketinde ise tüm alanlar kullanılır. Her ARP modülü bir ARP paketi kullanarak belleğini güncelleştirebilir.
Modül, gönderici IP adresini ve donanım adresini inceler ve belleğinde olup
olmadığına bakar. Böylece trafiği inceleyerek belleğinde olmayan bilgileri
ekler. Bu işleme ‘gleening’ denir; fakat tüm üreticiler bunu desteklemez. Bununla birlikte adres çözümlemesi için Proxy ARP ve RARP protokolleri de
bulunur. Proxy ARP’de ağ parçaları birbirlerinden gateway aracılığı ile saklanır.
Saklayan gateway, sakladığı kısmın bilgilerini istek yapan host’a verir.
RARP’de ise host kendi IP adresini bilmez. Yayın yaparak ağdaki cihaza
donanım adresini yollar ve ağın RARP sunucusu bu host’a IP adresini bildirir.
5.5 Altağ, Altağ Adresleme ve Adres Maskeleme Internet’te bir adres sık sık birden fazla ağı tanımlamak için kullanılır.
Bu yüzden Internet’te altağ (subnet) kavramı gelişmiştir. Gateway tarafından transparan olarak görülen her ağ bir altağdır.
Gateway’ler, Internet adresinin yalnızca IP parçasını anlarlar. Örneğin, IP
adresinin host parçası gateway’e göre transparandır. Şekil 5-9’da, 1.
Gateway’e gelen birimin internet adresi 128.11.1.2’dir. Internet yalnızca
gateway adresi 128.11’i bilir. G1 gateway’i 128.11.1.2 adresini, datagramı
hangi ağın alacağına bağlı olarak, yerel adres değeri 1.0, 2.0 veya 3.0
olarak çözmelidir. Şekil 5-9’da bir altağ gateway’i olan G2 görülüyor. Bu
gateway, adres 3.0’ı altağa bağlı host adresine haritalama ile ilgilidir. Bu
örnekte gateway F ve H host’ları için host adresleri kurmak zorundadır. Bu,
bir tabloya bakarak 3.0 değerinin 3.n1, 3.n2 ile değiştirilmesi ile mümkündür
ki bunlar sırası ile F ve H host’larını tanımlar. Şekil 5-10’da biraz değiştirilmiş bir Internet adresi
gösterilmiştir. Tüm olan yerel adresin (ki şimdiye kadar buna host
adresi dedik) altağ adresi (bu örnekte 1.0, 2.0, 3.0) ve host adresine (bu
örnekte F ve H’ın adresleridir) bölünmesidir. Şekil 5-9’a şöyle bir bakarsak,
internetin yalnızca internet adresinin yarısı ile ilgilendiğini görürüz. G1
yalnızca altağ adresi ile, G2 ise artık host adresi dediğimiz adresle
ilgilidir. F ve H host’ları hiçbir üst katman adresi ile ilgilenmezler.
Bunlar birbirleri ve kendi gateway’leri G2 ile fiziksel adres kullanarak
haberleşebilirler. Ancak bir zorunluluk varsa bir ULP adresi kullanarak
haberleşirler. Yerel adresin nasıl atanacağı ağ geliştiricisinin seçimine kalmıştır.
Akıllı bir tasarımcı numaralandırma ve tanımlamayı iç yerel altağlara uygun
bir biçimde yapmaya dikkat eder. Bununla birlikte seçilen değerler
değişebilir. Şekil 5-9 Altağ
Adresleme Şekil 5-10 Altağ
Adres Yapısı 5.5.1 Altağ maskeleri Altağ adreslemesi için altağ maskeleri kullanılır. Bu yüzden IP rotalama
algoritması altağ maskelerini desteklemek için yeniden şekillendirilmiştir.
Maskenin amacı IP adresinin hangi kısmının altağa, hangi kısmının host’a ait
olduğuna karar vermektir. Altağ maskelemesi için kullanılan sözleşmede IP
adresine 32-bitlik alan ilave edilir. Maske alanının içeriği aşağıdaki gibi
kurulur: · İkilik 1’ler: IP adresinin ağ adresi parçasını tanımlarlar. 5.5.2 Maske örnekleri Tablo 5-4’de bit bit maske anlamları açıklanmıştır. Farz edelim ki maske
255.255.240.0 olarak kodlansın. Tablo 5-4’den, bunun ikilik karşılığını
11111111 11111111 11110000 00000000 olarak bulunur. Böylece IP adresinin daha
az anlamlı 12 basamağı bir host adresi için kullanılacaktır. Başka bir örnek
olarak maskenin 11111111 11111111 11111111 11100000 biçiminde olduğunu farz
edelim. Böylece IP adresinin az anlamlı 5 biti host adresi için kullanılır. Tablo 5-4 Maskedeki
İkilik Değerlerin Ondalık Karşılıkları
Bir örnek daha verelim. B sınıfı bir IP adresin 128.1.17.1 ve maskesinin
255.255.240.0 olduğunu düşünelim. Altağ adres değerini bulmak için maske ve
varış adresi Şekil 5-11’de görülen AND işleminden geçirilir.
Şekil 5-11 Maskenin
AND işleminden geçirilmesi Bu örnekte de görüldüğü gibi, altağ maskesi oktetler boyunca dağılınca,
sonuç biraz karışık görünür. Bu durumda, host boşluğunun ondalık adresi
17.1 olmasına rağmen; altağ adresinin doğru değeri 00012 veya 110 olur.
Yazılım oktet dizilişi ile ilgilenmez ancak IP datagramındaki varış adresi
ile rotalama tablosundaki bir adresin birbirine eşit olup olmadığına bakar.
Böylece, rotalama tablosundaki her bir varış ağı ve altağ adresi; 10000000
00000001 0001’den elde edilen ağ ve altağ adresleri ile karşılaştırılır. Eğer
bir eşleşme bulunursa, rotalama tablosunun belirttiği yönde bir rotalama
yapılır. Tersinde ya datagram yok edilir yada diğer bir düğüme default olarak
gönderilir. |
